door Tisa Schuitemaker
•
24 januari 2020
Een meisje uit groep 8 is bij me aangemeld omdat ze op school moeite heeft met leren en erg onzeker is, ook in sociale situaties. Ze zit naast me aan tafel in een kamer op school. Haar onzekerheid is duidelijk aan haar te zien; ze zit voorovergebogen, kijkt een beetje naar beneden en praat zachtjes. We hebben elkaar nu een aantal keer gezien. Met veel ondersteuning heeft Teken je Gesprek voor wat inzicht bij haar gezorgd. Ze was bang om ’s nachts alleen te slapen, daar wilde ze het graag over hebben. Dan hoorde ze geluiden en kroop ze bij haar ouders in bed. Ze heeft geleerd dat ze zelf invloed heeft op haar angsten en slaapt nu al een aantal weken in haar eigen bed. Toch heb ik het idee dat ik de afgelopen keren veel van haar vroeg, misschien te veel. Haar hoofd leek al snel vol en een uur lang ‘praten’ is veel voor haar. Na een kort gesprekje vandaag besluit ik het over een andere boeg te gooien. Ik leg de papieren aan de kant en besluit te gaan voor een fysieke benadering. Ik laat haar het verschil ervaren tussen verschillende lichaamshoudingen en de invloed daarvan op je gemoedstoestand. We doen spelenderwijs wat oefeningen uit de Rots en Watertraining en hebben plezier. Ze voelt hoe ze stevig kan staan en zich daardoor sterker voelt. Om deze stevige houding nog meer te versterken gebruik ik reflexintegratie technieken. Ze vindt het leuk om te doen en merkt direct het effect; ze staat rechtop, sterk en voelt zich zelfverzekerder. We oefenen nog even een stevige handdruk en na een actieve bijeenkomst loopt ze als blije, trots meid terug de klas in. Dit is wat voor haar werkt!